ಆಟಿ ಅಮವಾಸ್ಯೆಯ ಮಳೆ ಯ ಸಂಜೆ
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ತುಳುನಾಡಿನ ತಪ್ಪಲಿನ ಪ್ರದೇಶ, ಸುಂದರ ಸಂಧ್ಯೆ. ಮೋಡಗಳ ಸಾಲು ಬೆಟ್ಟದ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದ್ದಂತೆ ಆಕಾಶವನ್ನೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಹಂಚಿನ ಮನೆ — ಹಳ್ಳಿ ಸೌಂದರ್ಯದ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಹ್ನೆ.
ಆಟಿ ಅಮವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ. ಜೋರುಮಳೆಯ ಧ್ವನಿ — “ಧೋ…” ಎಂದು ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಮನೆಗಡೆ ಬಡಿದಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕಪ್ಪೆಗಳು “ಝೇಂ… ಝೇಂ…” ಎಂದು ಕಾಡಿಗೆ ನಿನಾದ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇಡೀ ಪರಿಸರ ಮಳೆಹೊರೆಯ ನದಿಯಂತೆ ಮಬ್ಬಾಗಿ ತೊಯ್ದಿದೆ.
ಗದ್ದೆ ತುಂಬ ಮಳೆಯಿಂದ ನೀರು. ನಿನ್ನೆ ನಾಟಿ ಮಾಡಿದ ಭತ್ತದ ಮೊಗ್ಗುಗಳು ಮೀನಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯವಾಡುವಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆ. ಮಣ್ಣು, ಮಳೆ, ಬಿಸುಬಿಸು ನೆನೆಸಿದ ಗಾಳಿಯ ಸುವಾಸನೆಯಿಂದ ಪರಿಸರ ಪರಿಮಳಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ – ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿರುವ ಯಜಮಾನ. ಮೈಮಳೆಗೂಡಿ, ಬೆನ್ನುಮೂಳೆಗೆ ಚಳಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹಂಚಿನ ಮನೆಯ ಮೇಲಿನಿಂದ ಧೂಮಪಾನದಂತೆ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಹೊಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿನೀರಿನ ಸಿದ್ಧತೆಯ ಸೂಚನೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಿಂತ ಪತ್ನಿ, ಬಿಸಿನೀರಿಗಾಗಿ ಕಾದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.
ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಹಂಡೆಯ ಬಳಿ ಬಿಸಿ ನೀರು ಬಿಸುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ, ಬಿಸಿನೀರು ಎಳೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣ. ಶೀತದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ನೀರಿನ ಸ್ಪರ್ಶದ ಮೊದಲ ಅನಿಸಿಕೆ, ಅದೇನು ಪರಮಾನಂದ.
ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹೊರ ಬಂದ ನಂತರ, ನೆನೆಯಾದ ಮೈ, ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಂಬಳಿಯೊಳಗೆ ಹೋದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಆ ಆತ್ಮಸಾತ್‌ ಭಾವನೆ – ಅದಕ್ಕೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಶಾಂತಿ. ಹೊರಗಿನ ಚಳಿ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನ ಉಡುಪುಗಳ ಸೌಖ್ಯ, ತುಳುನಾಡಿನ ಮೃದು ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸುತ್ತವೆ.
ಆಟಿಯ ಅಮವಾಸ್ಯೆಯ ಈ ಮಳೆ, ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಹಬ್ಬ, ಆದರೆ ಭಾವನೆಗಳ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿ, ಮಳೆ, ಮನೆ, ಬಿಸಿ ನೀರು, ಕಂಬಳಿ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ನೆನಪಿನ ಪುಟವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದಂತೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿವೆ.
– ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
