ನಿಸರ್ಗದ ಮೌನ ಕೂಗು – ಮನುಜನ ಬುದ್ಧಿಯ ಗೆಜ್ಜೆ ನಿನಾದ
ಮನುಜನು – ವಿಜ್ಞಾನ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಸೆಳೆದು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮಾಲೀಕನಾಗಿ ನೆನಪಿಸುವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಿಸರ್ಗ, ತನ್ನ ಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ, ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ, ನಿಸ್ಸೀಮ ಶಾಂತತೆಯಿಂದ ಮನುಜನನ್ನು ಓದಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಹದಮೆಯ್ದ ಗಾಳಿಯ ನಗೆ, ನದಿಗಳ ಪಾಠ, ಹಸಿರುಗಾಡಿನ ತೋಳುಗಾಲು… ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮನುಜನ ಕಿವಿಗೆ ಹಂಚುವ ನಿಸರ್ಗದ ಮೌನ ಪಾಠ. ಆದರೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?
ನೆನೆಪಾಗುತ್ತಾ? ನೀನೆಷ್ಟು ಕುಬ್ಜ ಮನುಜ… ನಿಸರ್ಗ ನಿನ್ನ ಉಸಿರಿಗೆ ಬಾಳಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಏಕೆ ಅದರ ಎದೆಗೆ ಕತ್ತಿ ಹಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ?
ಮಳೆ ಸುರಿದರೆ ಬೀಳದ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ನೀನು, ಬೆಳಕು ಬೀರಿದರೆ ಛಾಯೆ ಬೇಕು ಎಂಬುವೆ, ಆದರೆ, ಮಳೆಗಾಲ, ಬಿಸಿಲು, ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿ, ಅವುಗಳ ನಿಶ್ವಾಸವನ್ನೂ ಮಿತಿಗೊಳಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದೀಯ!
ಕವಿಯ ಕವನದ ಸಾಲುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣೀಯವಾಗುತ್ತವೆ
“ಭೂಮಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು, ನೀನು ಕೇಳಿದಿದ್ದೇನೆಂದಾದರೂ ಆಳವಾದ ನಿಸರ್ಗದ ಶ್ವಾಸ?”
ನಿಸರ್ಗ ತಾನೇ ಕಾಡುವವರೆಗೆ ಮನುಜ ಪ್ರೀತಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಾಳಿ ಇನ್ನು ದುಷ್ಟವಾಗಿದೆ, ನೀರು ವಿಷವಾಯಿತು, ಮಣ್ಣು ಬಾಯಿಲ್ಲದ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದೆ.
ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ. ಮನುಜ, ನಿಸರ್ಗಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗು. ಅದು ನಿನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುರು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಿತವಾಗಿ ಬದುಕು, ಅದರ ಸೊಗಡನ್ನು ನೆನೆದು, ಅದರ ಕಾಯಿತನವನ್ನು ಕಾಪಾಡು.
ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನಿಜವಾದ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಭವಿಷ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
