ಹಸಿರ ಕಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ದಾರಿ
ಹಿರಿದಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಸಿರುಗಾಡು ನಿಸರ್ಗದ ಪವಿತ್ರ ಮಂದಿರವೋ ಎಂಬಂತಿದೆ. ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಎತ್ತರದಲ್ಲೊಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಅಂಕುಡೊಂಕಾದ ದಾರಿ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ—ಆ ದಾರಿ ನಿಲ್ಲದ ಕನಸಿನಂತೆ, ಗಮ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹಾದಿಯಂತೆ. ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜು ಗಾಡಾಗಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿ ಬೀಳುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮುಸುಕುತ್ತವೆ. ಆಗ ಕಾಣುವದು ಕೇವಲ ಮೌನ, ನಡುಗಾಡಿನ ನಡುವೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಆಳವಾದ ದನಿ.
ಅರೆಬರೆ ದಾರಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬ ತವಕ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ನೆನೆಪಿನ ರೂಪಕಗಳು ಜಾರುತ್ತಾ, ಹೃದಯವೊಂದು ಅಲೆಯಂತೆ ತೂಗುತ್ತದೆ. ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವ ಬೆಳಕಿನ ನೆರಳುಗಳೂ ಇಲ್ಲೊಂದು ಕಲೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೇಟೆಯ ನುಡಿಯ ರಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗು, ದೂರಲ್ಲಿ ಹರಿದುಬರುವ ಜಲಪಾತದ ಶಬ್ದ—ಇವೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಕವಿತೆಯ ವಾಚನ.
ಈ ದಾರಿಯು ಕೇವಲ ಸಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಕಾಣುವ ಒಂದು ದರ್ಶನ. ನಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸುತ್ತಲೆಲ್ಲ ಹಸಿರಿನ ಛಾಯೆ ನೋಡಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹಸಿರ ನಡುವೆಯೇ ಹರಡಿರುವ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ದಾರಿ ಜೀವಂತ ಕನಸಿಗೆ ಸಮಾನ. ಇಲ್ಲೊಂದು ಕೊಳ, ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಯಾತ್ರೆಯ ಭಾಗವಾಗಿವೆ.
ಪರಿಸರದ ಆಟಗಳು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಮರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಿರುಕುಬಿಡುವ ಬೆಳಕು, ಹಸಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೃದುವಾದ ಭಾವನೆ. ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದವರು ದಾರಿಗೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಿಸರ್ಗವನ್ನೇ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಹೀಗೇ ಹಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಬಳುಕುತ್ತ ಸಾಗುವ ಈ ದಾರಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲೊಂದು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ—ಮೂಕವಾದ ನಿಸರ್ಗದ ಕವಿತೆಯಂತೆ.
ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
