ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಗೆ ಕಾಡುವ ಮಣ್ಣಿನ ದಾರಿ
ತುಳುನಾಡಿನ ಹಸಿರು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಯು ಕೇವಲ ಸಂಚಾರದ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ, ಅದು ಈ ನೆಲದ ನಾಡುನುಡಿಗಳ, ನೆನಪುಗಳ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು. ಮಳೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಎದೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸುಗಂಧ, ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಕಿರಿದಾದ ಆ ಕಚ್ಚಾ ದಾರಿಯು ಮನಸ್ಸಿನ ನುಡಿಬೆರಳಲ್ಲಿ ಜಾಡು ಬಿತ್ತುತ್ತದೆ.
ಗದ್ದೆಯ ನಡುವೆಯೇ ಕಾಣುವ ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆ… ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಂತಿರುವ ನೆನೆಯುವ ನೆನಪಿನ ಗುಡಿಸಿಲು. ಅದರ ಬುಡಕೆ ಬಿದ್ದ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತವೆ — ಅಜ್ಜಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಚಪ್ಪಳ ಧ್ವನಿ, ತಾತನ ಹಾಡಿನ ಎದೆಗುಂಡಿ, ಮಳೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಒಳಚರಂಡಿಯ ಬಬಲಾ ಧ್ವನಿ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಎದುರು ಜಲದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಬಿಡುವ ಆ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಪುಟಗಳನ್ನೆ ತೆರೆದುಹಾಕುತ್ತವೆ.
ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಹನಿ ಆಗಿ ರುಳಿಯುವ ಧ್ವನಿ, ಕೊಳದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವ ಹುಡುಗರ ಕೂಗು, ಗದ್ದೆಯ ನಡುವೆ ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಹಾಡು — ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಹೂವಿನಂಥ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ.
“ಧೋ” ಎಂದರೆ ಆಕಾಶ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು ಆ ಮಳೆಯೊಳಗೆ ನಾಟಿಕೊಳಗೆ ತೊಳೆದ ಕನಸುಗಳೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಯು ಆ ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೋರುವಂತೆಯೇ ಹಳೆಯ ನೆನಪನ್ನೂ ಪುನರಾವೃತ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣು ಒದ್ದೆಯಾದರೂ ಮನಸ್ಸು ಚಿಗುರುತ್ತದೆ.
ಅಂತಹುದು ತುಳುನಾಡಿನ ಭೂಮಿ. ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗೊಂದು ಹಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಗೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಕಾಡಿಗೊಂದು ಕವಿತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆ ತಾತನ ಕಥೆಯಂತೆ, ಆನಂದದ ನೆನಪಿನಂತೆ, ಶುದ್ಧ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ದೀಪದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಧ್ಯೆ, ಈ ಹಸಿರಿನ ಹಿತದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಜೀವನವನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಹೊಸದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
