ಹಳತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮಿತಿಮೀರಿದ ನಿಜಗಳನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬಾಗಿಲು. ತುಳುನಾಡಿನ ಒಂದು ಗುಟ್ಟಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಮಣ್ಣಿನ ನೆನೆಪುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೊಡ್ಡ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಸವಕಾಶವಾಗಿ ಕೈಹಾಕಿದ ಅಜ್ಜಿ. ಮೊಸಳೆಬಣ್ಣದ ಮರದ ಬಾಗಿಲು, ಅವಳೊಳಗಿನ ನೆನಪಿನ ಗಂಟುಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಿತು.
ಅಜ್ಜಿ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕೂದಲು, ಕತ್ತಲೆ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಿತ್ತು. ನಕ್ಕ ಮುಖವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಶಾಂತವಾದ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಒರಟು ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುವ ಈ ಕ್ಷಣ, ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ದೈನಂದಿನ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ – ಅದು ಸಮಯದ ಜಾರಿದ ಬಿಂಬವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಯತ್ನ.
ಹೂವುಗಳಂತಹ ಕಾಲಗಳು ಹಿಂದಿರುಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯುವ ಅಜ್ಜಿ, ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೆ ಯಾರೋ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ಇಳಿಜಾರಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಳು. ಆ ಬಾಗಿಲು ಅವಳಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಹಾದಿ – ಮಗಳ ಬರವದ ಕಥೆ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ನಗುವಿನ ಸದ್ದು, ಕಳೆದುಹೋದ ಒಬ್ಬನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಓಲೆ.
“ಈ ಬಾಗಿಲಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನಗೆ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಇನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…” ಎಂದು ಅವಳ ಹೃದಯ ಜ್ಞಾಪಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಸಿರು ನೆಲದ ಬಾಸಲೆ, ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜೋತುಬಂದ ಗುಡಿಸಿಲು, ಅಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬರುವ ಗಾಳಿ – ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಲೂ, ಅಜ್ಜಿಯ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಒಂದು ಮಾತಿನಂತೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಿತು.
ಅಜ್ಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ – ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಡದ ಚಿಲುಮೆಯ ಹಸಿರು. ಅವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬಾಗಿಲಿಗಿಂತ ಹಳೆಯದು, ಆದರೆ ಅವಳ ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಚಿಗುರುಗಳಂತಿದೆ.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಅವಳು ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ.
ಅವನೊಬ್ಬನು ಬರುವವರೆಗೆ…
ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
