ಕಿನಾರೆಯ ಕಹಾನಿ….
ಅದೊಂದು ಸಮುದ್ರದ ಕಿನಾರೆ. ನಿತ್ಯ ಅಲೆಗಳ ಆರ್ಭಟ, ನಿತ್ಯ ಬಾಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ — ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ದೂರ, ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಣ್ಣ ದೋಣಿ. ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಕೊಳದಷ್ಟಾದ ದೇಹ, ಮೆದುಳಿನಷ್ಟು ನೆನಪು. ಕಾಲದ ಕೊಚ್ಚಾಟದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ದೋಣಿ.
ಶರದ ಕಾಲದ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ದಿನಂಪ್ರತಿ ತಟ್ಟುತ್ತವೇ ಈ ದೋಣಿಗೆ— “ಏಳು! ಎದ್ದೇಳು!” ಎಂಬಂತೆ… ಆದರೂ ಅದು ಮೌನ. ನಿಂತಿರುವ ಕಾಲದ ಪ್ರತಿಕೃತಿ.
ಯಾರೋ ಆಗಂತುಕರು—ಒಬ್ಬರೋ ಹಲವರೋ—ಯಂತ್ರದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಈ ದೋಣಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ದಡದತ್ತ ತಂದು ಬಿಟ್ಟರು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಈ ದೋಣಿ, ಈಗ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಆಟಿಕೆಯಂತೆ, ಜನರ ಜಾಣು ಮರೆತ ಕಥೆಯಂತೆ.
ಸಂವತ್ಸರಗಳೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೂ ಈ ದೋಣಿಗೆ ಯಾರು ಪ್ರಾಣವಿತ್ತರು, ಯಾರ ಕೈಚೀಲದ ಬದುಕು ಇದರಲ್ಲಿ ಸಾಗಿತ್ತೋ ಎಂಬುದು ಅಜ್ಞಾತವೇ ಉಳಿದಿದೆ.
ಆ ದೋಣಿಯ ನೆನೆಪಿನ ನಡುವೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು ನೂರಾರು ಬೆಸ್ತರ ಬದುಕು. ಸಮುದ್ರದ ಅಂಗಳದಲ್ಲೇ ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾರೆ—ಬೇಸಾಯ, ಬಲೆಯ ಕನಸು, ಬದುಕಿನ ಮೊತ್ತ.
ಒಂದು ದೋಣಿ, ಒಂದು ಬಲೆ, ಒಂದು ಕನಸು. ಜೀವಂತ ಮೀನಿಗಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಅವರ ಬದುಕು ಪಣಕ್ಕಿಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅಲೆಗಳ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ನೃತ್ಯವಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಶೋಭೆಯ ಸಾಹಸವಲ್ಲ—ಇದು ಬದುಕಿನ ಸರ್ಕಸ್.
ಮೀನು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ – ಅನ್ನ. ಮೀನು ಸಿಕ್ಕದಿದ್ದರೆ – ಕಣ್ಣಿನ ನೆರಳು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಸಿವಾಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ತಂದೆಯ ಸಂಕಟ, ಹೆಂಡತಿಯ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದ ನಂಬಿಕೆ, ಹಟ್ಟಿಯ ಬೆಸ್ತರ ಕರುಣೆಯ ಬಯಲು—ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ಈ ದೋಣಿಗಳಲಿ ಸಾಗುತ್ತವೆ.
ಸಮುದ್ರ ತನ್ನೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಇದೆ. ಆ ಕಥೆಗಳಲಿ ಒಬ್ಬನದ್ದು ಮರೆತುಹೋದ ದೋಣಿ, ಇನ್ನುೊಬ್ಬನದ್ದು ನಿತ್ಯದ ಹೋರಾಟ. ಅದೊಂದು ಮುನಿಸಿದ ಸಮುದ್ರ. ಇನ್ನೊಂದು ನಗುವಿನ ಹನಿ.
ಅವನು ದಿನವೂ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ—ಅಲೆಗಳ ನಡುವೆ. ಬದುಕು ಸಮುದ್ರದ ಸಹನೆ. ಬಾಳಿನ ಸಾಗರ, ದೋಣಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ.
-ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
