ತುಳುನಾಡಿನ ಭಾವಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಜೀವನದ ನುಡಿಸಿರಿ
ಜೋರು ಧೋ ಎಂದು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ… ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಭೇದವಿಲ್ಲದೇ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಮಳೆ ತುಳುನಾಡಿನ ನಾಡಹಬ್ಬವಂತಾಗಿದೆ. ಹೆಮ್ಮೆಯಂತೆ ನಿಂತಿರುವ ತೆಂಗಿನ ಮರ, ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳು ಮಳೆ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತ, ಕಾಲುಬುಡಿಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಗೊಬ್ಬರ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ, ನಾಡಿನ ಕೃಷಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಈ ಮಳೆಗಾಲದ ವೈಭವದ ನಡುವೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಂತೆಯೂ ತುಳುನಾಡಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದೆ — ಕೆಲಸಗಾರರ ಲಭ್ಯತೆ. ದಿನೇದಿನೇ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೂಲಿಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ನಡುವೆ, ಮನೆಯವರೇ ಬೆವರಿಹಿನನೆದು ಶ್ರಮಿಸುವ ದಿನಚರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ. ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕುವ, ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡುವ, ತೋಟ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ತಾಯಂದಿರು, ತಂದೆ, ಮಕ್ಕಳೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಶಾಲಾ ರಜೆಯು, ನಾಡಿನ ಮನೆಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಿದೆ — ಹೊಲಗಿಲ್ಲಾ ಹೆಸ್ರು ಅಲ್ಲ, ಕೆಲಸವೇ ಗುರುತು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದ ಸಣ್ಣ ಮಗನು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತೋಟದತ್ತ ಧುಮುಕುತ್ತಾನೆ. “ಇದು ನನ್ನ ಕೆಲಸ” ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ. ತಾಯಿಯ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಬೆನ್ನು ಹಿಂದೆ ನಿಂತು, ಆತನು ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಮರದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಹಾಕುವುದು ನೋಡಿ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಾಳೆ.
ಇದೊಂದು ಭಾವ ಬಂಧದ ಚಿತ್ರ. ತಾಯ್ನಾಡು, ತೋಟ, ಮಳೆ, ಕುಟುಂಬ — ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ನುಡಿಯಲಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಕೇವಲ ಹನಿಯಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಆಶೆಯೂ ಹೌದು. ನಾದಿನ ಮಣ್ಣಿನ ಹಿತ, ವಾಸನೆ, ಇಳಿಜಾರಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ನೀರಿನ ಶಬ್ದ — ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನದ ಪಾಠಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ.
ಈ ಭಾವಚಿತ್ರ ತುಳುನಾಡಿನ ನೈಜ ಬದುಕಿಗೆ ದರ್ಪಣ — ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಹನಿ ಮಳೆಯೂ ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತದೆ, ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಬೆಳೆದೀತು.
ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
