“ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಯ ನಿಶಬ್ದ ಸ್ಪರ್ಶ: ಹೃದಯವೊಂದರ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ”
ಸಂಜೆ ಸಮಯ. ಕುಡಿದ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ ಒಂದು ನಾಯಿ… ಎದೆಯೊಳಗೆ ತೀವ್ರ ಹಸಿವಿನ ಹೊತ್ತೊತ್ತಿರುವ ಉರಿ. ತನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಡತನ, ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಭರವಸೆ ಇತ್ತು—ಯಾರಾದರೂ ದಯೆ ತೋರಿಸಬಹುದೆಂಬುದು!
ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಹತ್ತು-ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯ ಬಜ್ಜಿಯ ಹೊದಿಕೆ. ತನ್ನ ಜೋಲೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದಂತೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಟತಟಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ. ಆ ನಾಯಿಯ ಕಣ್ಣು ಅವನನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದವು. ಹೌದು, ಭಯವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ, ಮಾತಿಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆ, ಕಿವಿಗೂಟ್ಟುವ ಮೌನ ಕ್ರಂದನೆ!
ಆ ಹುಡುಗ ಅದೊಂದು ಕ್ಷಣದೂ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೇ ಬಜ್ಜಿ ಪುಡಿಯೊಂದನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆಯುತ್ತಾ ನಾಯಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಂಡು ನಾಯಿ ತುಂಟತನದಿಂದ ತುಳಿದು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲು ತಾನೊಂದು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಕದೆಯಲ್ಲಿರುವಂತಹ ಬಡವರ ತಾಳ್ಮೆಯ ನೋಟವಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಂತು ತಾನು ತಿಂಡಿಗೆ ಅರ್ಹ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಅದು ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದ ಹಾವಭಾವ. ಏನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮೂಕವಾಗಿ ಅಳಿದು ಹೇಳುವ ಪ್ರಭಾವ. ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸು ತೊಳಲಾಯ್ತು. ತಾನು ತಿಂದರೆ ತೃಪ್ತಿ, ಆದರೆ ಈ ನಾಯಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ಸಂತೋಷ… ಹೀಗಾಗಿ ತನ್ನ ಬಜ್ಜಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೇ ನೀಡಿದ.
ನಾಯಿ ಮೃದುವಾಗಿ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತ, ತನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ನಕ್ಕು ಹುಡುಗನ ಕೈ ಮೇಲೆ ಮೃದುವಾಗಿ ತಲೆ ಕೆಳಗಿಟ್ಟಿತು. ನಿಶಬ್ದ ಧನ್ಯವಾದದ ಸ್ಪರ್ಶ!
ಇದು ಪುಟ್ಟ ಸನ್ನಿವೇಶ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಜಯಿಸಿದ್ದೆ. ಒಂದು ನಾಯಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾವು ಎಷ್ಟೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಊಟವಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನ ಬಡತನವಲ್ಲ… ಇದು ಒಂದು ಹೃದಯದಿಂದ ಹೊರಟ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪಾಠ.
ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ
