Category: ವಿಶೇಷ ಸುದ್ದಿ

ಮಳೆಗಾಲದ ಮೊದಲು ನಗು – ಭುವಿಯ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಕ್ಷಣಗಳು 

ಮೇಘದ ಮುಸುಕು ತಪ್ಪಿ ಬರುವ ಮೊದಲ ಮಳೆಯ ಹನಿ – ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಧರೆಗೆ ಬರುವ ಕವಿತೆಯ ಪ್ರಥಮ ಪಂಕ್ತಿಯಂತೆ.

ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಣ್ಣು ಬಿಸುಕುತ್ತದೆ, ತೇಲಿಹೋಗಿದ್ದ ನೆನೆಪುಗಳು ಮಳೆಯ ನಾಳದಲಿ ಮರಳುತ್ತವೆ. ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ತುಳಿಯುವ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಹಸಿರಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹನಿ ತನ್ನ ದಡವಿಟ್ಟ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬರುವಂತೆ.

ಗಬ್ಬನ ಮಂಜಿನೊಳಗೆ ಭುವಿ ತನ್ನ ನಯನ್ಮಧುರ ನಗೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಹರಡುತ್ತಾಳೆ. ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ, ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಡನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತವೆ. ನದಿ ನಗುತಾಳೆ. ಹಳ್ಳಗಳು ಹರಿದು ಹಾಸ್ಯಬೆರಗು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.

ಮಳೆಯು ನಿಲ್ಲದೇ ಸುರಿಯದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಭುವಿಯ ಈ ಕ್ಷಣಿಕ ನಗೆ – ಅದು ಶಾಶ್ವತ. ಇದು ಭೂಮಿಯ ತಾಯಿತನದ ಅನುಭವ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಚಿರವಸಂತವನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ನೆನೆಪು.

–ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ಅದೊಂದು ಮುಂಜಾನೆ. ಆಗುಂಬೆ ಘಾಟಿಯ ತಿರುವು ತಿರುವಿನ ನಡುವೆ ನಾನು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಯಣ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಮುಸುಕಿತ್ತು. ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮಿಡಿತವು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ತಾಳವಾಯಿತು. ಹೊಳೆಯುವ ಹಸಿ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು, ಒದ್ದೆ ಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ, ಹಾಗೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಸಂಚಾರವಿಲ್ಲದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಹಳೆಯ ಕಾರು – ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳಂತೆ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದವು.
ಮಾರ್ಗದ ಒಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಂತೆ ಎಡಬದಿಯಿಂದ ಬೆಳಕು ಬಂದು ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹಸಿರು ನದಿಯ ನಡುವೆ ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಜಿನುಗುವ ಜಲಬಿಂದುಗಳಂತೆ ಆಗರ್ಭಿತವಾಗಿದ್ದ ಆ ದೃಶ್ಯ ನನಗೆ ನೆನಪಿನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಸಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು – ಅಜ್ಜನ ಕೈಹಿಡಿದು ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದ ಆ ಬಸ್ಸಿನ ಸದ್ದು, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೆತ್ತಿದ ಕಥೆಗಳ ನೆನೆಪು.
ಈ ರಸ್ತೆಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ದಾರಿ ಎನ್ನಲಾಗದು; ಅವು ಕಾಲದ ದಾರಿಗಳು. ಈ ಮಂಜು ಕೇವಲ ಹವಾಮಾನವಲ್ಲ – ಅದು ನೆನಪಿನ ಪಾರದರ್ಶಕಪಟ, ಜೀರ್ಣವಾಗದ ಭಾವನೆಗಳ ವಸ್ತ್ರ. ಈ ತಿರುವುಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಡು ಕಣ್ಣು ಮೂಡಿಸಿದಂತೆ ನೋಡುತ್ತದೆ, ಅದರೊಳಗೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಶಬ್ದ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ.
ಮಳೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲಿನ ನೆನೆಸಿದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಬಳ್ಳಿಯೊಂದು ಗಾಳಿಗೆ ಕಾದಂತೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗುಂಬೆ ಕೇವಲ ಸ್ಥಳವಲ್ಲ, ಅದು ಭಾವನೆ – ಅದು ಮರಳದ ಹೃದಯದ ತಿರುವು.

ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ಹಳತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮಿತಿಮೀರಿದ ನಿಜಗಳನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬಾಗಿಲು. ತುಳುನಾಡಿನ ಒಂದು ಗುಟ್ಟಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಮಣ್ಣಿನ ನೆನೆಪುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೊಡ್ಡ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಸವಕಾಶವಾಗಿ ಕೈಹಾಕಿದ ಅಜ್ಜಿ. ಮೊಸಳೆಬಣ್ಣದ ಮರದ ಬಾಗಿಲು, ಅವಳೊಳಗಿನ ನೆನಪಿನ ಗಂಟುಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಿತು.

ಅಜ್ಜಿ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕೂದಲು, ಕತ್ತಲೆ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಿತ್ತು. ನಕ್ಕ ಮುಖವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಶಾಂತವಾದ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಒರಟು ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುವ ಈ ಕ್ಷಣ, ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ದೈನಂದಿನ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ – ಅದು ಸಮಯದ ಜಾರಿದ ಬಿಂಬವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಯತ್ನ.

ಹೂವುಗಳಂತಹ ಕಾಲಗಳು ಹಿಂದಿರುಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯುವ ಅಜ್ಜಿ, ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೆ ಯಾರೋ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ಇಳಿಜಾರಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಳು. ಆ ಬಾಗಿಲು ಅವಳಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಹಾದಿ – ಮಗಳ ಬರವದ ಕಥೆ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ನಗುವಿನ ಸದ್ದು, ಕಳೆದುಹೋದ ಒಬ್ಬನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಓಲೆ.

“ಈ ಬಾಗಿಲಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನಗೆ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಇನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…” ಎಂದು ಅವಳ ಹೃದಯ ಜ್ಞಾಪಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಸಿರು ನೆಲದ ಬಾಸಲೆ, ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜೋತುಬಂದ ಗುಡಿಸಿಲು, ಅಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬರುವ ಗಾಳಿ – ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಲೂ, ಅಜ್ಜಿಯ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಒಂದು ಮಾತಿನಂತೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಿತು.

ಅಜ್ಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ – ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಡದ ಚಿಲುಮೆಯ ಹಸಿರು. ಅವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬಾಗಿಲಿಗಿಂತ ಹಳೆಯದು, ಆದರೆ ಅವಳ ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಚಿಗುರುಗಳಂತಿದೆ.

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಅವಳು ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ.
ಅವನೊಬ್ಬನು ಬರುವವರೆಗೆ…

ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ಸಾಗುವ ಬಸ್ಸು – ಆಗುಂಬೆ ಘಾಟಿಯನೆನಪುಗಳ ಹೊತ್ತಗೆ

ಆಗುಂಬೆ ಘಾಟಿ. ಮಳೆಯ ತೇವವಿಟ್ಟ ಹಸಿರು ಮಂಟಪ, ಮಂಜಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲುವ ಹತ್ತಿರದ ಮರಗಳು, ದಡವಿಲ್ಲದ ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ತೇಲುವ ರಸ್ತೆ. ಇದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಸಾಹಸವೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ – ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ಸು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಬಸ್ಸು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸಾರಿಗೆ ವಾಹನವಲ್ಲ. ಇದು ನೆನಪುಗಳ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತ ನಡಿಗೆ. ಕಿರಿಕಿರಿಯ ಕ್ಯಾಬಿನ್, ಥಳಥಳಿಸುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರ್ ಸೀಟುಗಳು, ಮಲಗಿದ್ದಂತಿರುವ ಮಂಜು – ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೌನವಾಗಿ ನೋಡುವ ಹಳೆಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕ. ಒಮ್ಮೆ ಕುಳಿತ್ರೆ, ಬಸ್ಸಿನ ಡಿಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ಬದುಕಿನ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೀರಿ!

ಬಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ನಿತ್ಯದಂತೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ತನ್ನ ಮೂಕ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ – ನೆನೆಪಿನ ಓಲೆಗಳಂತೆ. ಮುಂದೆ ಡ್ರೈವರ್ – ಆ ನಿತ್ಯದ ಘಾಟಿಯ ಸುತ್ತು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಜೀವದ ಜುಗುಪ್ಸೆಯ ನಡುವಿನ ಧೈರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ.

ಮಂಜಿನ ನಡುವೆಲ್ಲಾ ಎಳೆಯುವ ಈ ಬಸ್ಸು, ಅಂದಿನ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಸುತ್ತು ತಿರುಗುಗಳನ್ನು, ಓದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು, ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಿದ ಪಾಠದ ಹೊತ್ತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಜಾನಪದ ಹಾಡು ಗಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ದೇವರಿಗೆ ದಾರಿ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಘಾಟಿಯ ತಿರುವು ತಿರುವಿಗೆ ಹೃದಯವೂ ನಡುಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಬಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಪಥ ತೊರೆದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಹಾಡಿದ ಹಾಡುಗಳೆಂದರೆ – ನೆನಪುಗಳಗಾನ
— ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ನೀರಸ ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯೆ ನಿಸ್ವಳವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಜೀವ ಗಳು

ಸಂಜೆ ಕಿರಣಗಳು ಮುಸುಕುಬಿದ್ದ ಮಂಜನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಉದ್ದವಾದ ನೆಲದ ರಸ್ತೆಯಾಚೆ ಬಲಹೀನ ಹಾಯಿಸುಹೆಜ್ಜೆಯ ದನಿ ಕೇಳಿಸಿತು — ಒಂದು ಹುಡುಗ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊರೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಬುಟ್ಟಿ, ಕಾಲುಗಳು ದಪ್ಪನೆಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ತಾವಾಗಿ ಚುರುಕು ಆಗುತ್ತಿವೆ.

ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಾಯಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಾತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇವನೆಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವ ನಿಷ್ಠೆಯ ಸಾಥಿ. ರಸ್ತೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಡುವ ಈ ಯಾತ್ರೆ – ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಮರಳಿದ ಛಾಯೆಗಳಂತೆ ತಲೆಕೆಳಗಾಗುವ ಬದುಕು.

ಹುಡುಗನ ಹೊರೆಯು ಕೇವಲ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಮಡಿಲ ಬಡತನ, ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದ ಹಸಿವಿನ ಹಿನ್ನಲೆ, ಆದರೂ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಿರ್ಧಾರದ ಗುರಿ. ಬಿತ್ತನೆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆಯುವ ನಂಬಿಕೆಯ ಬುಟ್ಟಿ.

ನಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗದು. ಅದು ಅಪ್ಪಟ ಮೌನದ ಭಾಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ಅವರು ಜೀವನವನ್ನು ಓದಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ – ಒಂದೇ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ತಾಳಿನಲ್ಲಿ.

– ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

*ಮಳೆಯಿಂದ ನೆನೆಸಿದ ಹೊಲದ ಓಣಿಯಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ನೆನೆಪಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು*

ತುಳುನಾಡಿನ ಹಸಿರ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಿದ್ದರೂ, ಜೀವಾನ್ನದ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮುಂಜಾನೆ ಮಳೆಯ ಹನಿ ಹನಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪ್ರಕೃತಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಸಿರ ಗದ್ದೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಡಿಲು ಕ್ಷಣಗಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿತ್ತು ಇಂದು ಒಂದು ಜೀವಂತ ಚಿತ್ರ: ಮಳೆಗಾಲದ ಹೊಳೆಯ ಬೆಳಕು, ಭಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಮಾತೃ-ಮಕ್ಕಳ ಸಂಬಂಧದ ಕನಸಿನ ದೃಶ್ಯ.

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ – ಎರಡು ಕಾಲು ಜೋಡಿಸಿ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಳು ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ. ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕೊಡೆ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೊಳೆದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕೆಯ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮಗು – ಪುಟ್ಟ ಮಗು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮೂಡಿನ ಮೇಲೆ ತಂಗಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಮಳೆಯ ಛಾಯೆಗಿಂತ ಮುದ್ದಾದ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಕವಚ.

ಮಳೆ ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ತಾಯಿಗೆ ಹೆದರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲು ಕೆಸರುದಲ್ಲಿ ತೋಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳ ನಡಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಇವಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ದೂರವಿಲ್ಲದ ಕನಸು, ಇವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಬಿಸಿಯ ಹಸಿವಿಗೆ ಬೇಯುತ್ತಿರುವ ಕಂಜಿಯ ನೆನೆಪು.

ಈ ದೃಶ್ಯ ತುಳುನಾಡಿನ ನಿಷ್ಠೆ, ತಾಯಿ ಹೃದಯದ ತೀವ್ರತೆ, ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪೈಪೋಟಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಸಹಜವಾದ ಬದುಕು, ತಾಯಿ-ಮಗುವಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಡೆಯುವ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಈ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಉಣಬಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದು ತುಳುನಾಡಿನ ಹೊಲಗದ್ದೆಯ ಕಥೆ ಅಲ್ಲ; ಇದು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಮೌಲ್ಯಗಳಾಗಿ ಮೊಳಕೆಯುಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಶ್ರಮದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

– ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ.

ಹಸಿರು ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ಮುಗ್ದ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೌತುಕ

ಚಿತ್ರ: ನೇತ್ರಾವತಿ ಬೆಟ್ಟ ಸಂಸೆ

ಮಳೆಗಾಲದ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಜುಳು ಜುಳುವ ಹಸಿರು ದುಂಬಿಗಳ ನಡುವೆ, ಮಂಜಿನ ಮುಸುಕು ಹಿಡಿದ ಬೆಟ್ಟದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ಮಲಗಿದಂತಿದೆ ಜೀವಂತ ಪ್ರಕೃತಿ. ಈ ಹಸಿರಿನ ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯೆಡೆ ತಿರುಗಿರುವ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳದಿ ಕುಡಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಕೌತುಕದ ಕೇಂದ್ರ.

ಬಿಸಿಲು ಕಾಣದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಳೆಬಿದ್ದು, ಜೋಳದ ಗಿಡದಂತೆ ಎತ್ತತಿರುಗಿದ ಹುಲ್ಲು ಗಿಡಗಳು, ಮುದ್ದಾದ ಮಂಜು, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಕನಸಿನ ಲೋಕದಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಈ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಆ ಹಳದಿ ಕುಡಿ, ಒಂದು ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಟದ ಭಾಗವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಾದುಹೋದ ಬಾಲಕನ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ನೆನಪೋ, ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯ ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸಂಕೇತವೋ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುತ್ತದೆ.

ಮೂಡಲಾಗಿ ಹರಡಿದ ಮಂಜು, ತೀರದಲ್ಲಿಯ ದಾಟಲಾಗದ ಆ ಕನಸುಗಳು, ಹಸಿರು ಬೀಸಣಿಯ ತೊರೆಗಳು

ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಎತ್ತರದ ಕಪ್ಪು ಹಸಿರಲ್ಲಿ ಆ ಹಳದಿ ಕುಡಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಬದುಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ನಿರಾಳ ಕ್ಷಣದಂತೆ… ಮಾನವೀಯ ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಠಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಪ್ರೇಮ, ನೆನಪು, ಅಥವಾ ನಿರಾಳತೆಯ ಪ್ರತೀಕವೂ ಆಗಬಹುದು.

ಒಂದು ಭಾವನೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದೊಳಗಿನ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಮತೆಯ ಮೌನ ನುಡಿಗಳ ಪರಿಚಯ.

-ರಾಂ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ಮಂಜು ಮಡಿದ ಹಸಿರ ಬೆಟ್ಟದ ಪಿಸುಮಾತು

ಮೆದುಗುಟ್ಟಿದ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಮಂಜು ಮಡಿದು ಮಲಗಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ನುಡಿದೆಯೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಯವಾಗಿದ್ದ ಹಗಲಿನ ಬೆಳಕು ಮಂಜಿನ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಜೀವಂತ ಚಿತ್ರಣ ನೀಡುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.

ಮನೆಯೊಳಗಿನ ತಂಗಾಳಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವಾಗ ಬರುವ ತಂಪುಸ್ನೇಹದ ಹಾಗೆ, ಈ ಹಸಿರ ಬೆಟ್ಟದ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತು ಮಂಜು ತಾಕಿದಾಗ ಹೃದಯವೂ ತಾಜಾ ಆಗಿತು. ಬೆಟ್ಟದ ನಡುವಿನ ಮರಗಳು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಂತೆ, ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದೇ ಸಪ್ಪಳದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಚಿಲಿಪಿಲಿಯಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಹೃದಯದ ಮುದ್ದಾದ ನುಡಿಗಳಂತೆ ಆಲಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಈ ದೃಶ್ಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಬ್ದಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಓಟದ ನಡುವೆ ಮಂಕಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಈ ಹಸಿರ ಬೆಟ್ಟ ನಿಜವಾದ ಆರಾಮ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಹಸಿರ ಹಾವಳಿ, ಮಂಜಿನ ಮಡಿಲು, ಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಚಿಗುರಿದ ನಿರಂತರ ಜೀವ ಶಕ್ತಿ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಜೀವಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅರ್ಥ ನೀಡುವಂಥದ್ದು.

ಇದು ಕೇವಲ ದೃಶ್ಯವಲ್ಲ, ಭಾವನೆಗಳ ಭೂಪಟ

–ರಾಮ್ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಜಲಪಾತದ ಕಥನ 

ಅದು ಯಾವುದೇ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರವಾಸಿ ಪಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸದ ಒಂದು ಜಾಗ. ಹಸಿರು ಕಾನನದ ಉಸಿರಾಡುವ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದರ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ನಿಸರ್ಗ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ಹರಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಜಲಪಾತ.

ಹೆಸರಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ಅದರ ಹರಿವಿಗೆ ಶಬ್ದವಿದೆ. ಮೌನದೊಳಗಿನ ಸಂಗೀತವಿದೆ. ಚುಂಬನೆಯಂತೆ ಮರಗಳ ಎದೆಹೆತ್ತಲ್ಲಿ ಎರೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಜಲಪಾತ, ಕೇವಲ ನೀರಿನ ಹರಿವಲ್ಲ, ಅದು ಭಾವನೆಗಳ ಹರಿವು.

ಮಂದವಾಗಿ ಬೀಳುವ ಹನಿ ಹೊಳೆಯು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತಣಿದ ಹೃದಯಗಳಂತಿವೆ. ಪ್ರತಿ ಹನಿಯೂ ಮಾನವನ ಆತ್ಮದ ತಾಪಕ್ಕೆ ತಂಪೆತ್ತುವಂತಹ ಶುದ್ಧವಾದ ತ್ರಾಣ. ಇದರ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವವನು ಹೃದಯ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು, ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೂರು ಮಾತುಗಳು ಸದ್ದು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ನೋಟವೇ ಸಾಕು!

ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂತಿರುವ ಹಳೆಯ ಮರ – ಬಹುಶಃ ಈ ಜಲಪಾತದ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿ. ಅದು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ… ವರ್ಷಗಳಿಂದ… ಕಾಳಜಿ ತುಂಬಿ. ಪರ್ವತದ ಹೃದಯದಿಂದ ಹರಿದುಬರುವ ಈ ನೀರು, ಧರೆ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನಾವವನು ಶುದ್ಧಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ.

ಪರವಶನಾಗಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹೃದಯ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ –
“ಈ ಜಲಪಾತದ ಹೆಸರು ಇರದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಗುವ ಶಾಂತಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಸಿಗಲ್ಲ. ಇದು ನಿಸರ್ಗದ ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಮಗು – ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ, ನಿಜವಾದ, ಭಾವಪೂರ್ಣ.”

ರಾಮ್ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ

ತುಳುನಾಡಿನ ಭೂಮಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಬ್ಬ ಮರಳಿ ಬರುವ ಹಬ್ಬದ ಕ್ಷಣಗಳು

ಹರಿತ ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲದ ರಾಗ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾಲವೊಂದು ಹೊಸ ಬೆಳೆಯ ಆರಂಭವಲ್ಲದೆ, ಮಕ್ಕಳ ಹರ್ಷದ ಕಿರುಚು, ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಆಟಗಳ ಕಾಲವೂ ಆಗಿದೆ.
ಈ ಭಾವಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರ ತುಳುನಾಡಿನ ಕಷ್ಟಮಯ ಕೃಷಿಜೀವನಕ್ಕೆ ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಹರ್ಷವನ್ನು ತಂದಿರುವ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಗದ್ದೆಯ ನಡುಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಮಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಮಣ್ಣಾಗಿರುವ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ, ಬಾಲ್ಯ ಭಾವನೆಗಳ ಉಜ್ವಲ ನೋಟ.
ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಕೆಸರು ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಗೆಳತಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಕೈಕಾಲು ಜಲಧಾರೆಯಂತೆ ಆಡಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ದೃಶ್ಯ ಕೇವಲ ಆಟವಲ್ಲ, ಇದು ಜೀವನದ ಭಾಗ, ಹೊಲದ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ನಂಟು, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ನೆನೆಪುಗಳ ಸವಿನೆನಪು.
ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗದ್ದೆ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವ ಸ್ಥಳವಲ್ಲ. ಅದು ಒಡನಾಟದ ನೆಲೆ, ಕೃಷಿಯ ಪಾಠದ ಮೊದಲ ಪಾಠಶಾಲೆ, ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಭಾವದ ಜಾಗ. ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದ ಗದ್ದೆ ಅಂದರೆ ಆಟದ ಅಂಗಳವೂ ಹೌದು. ಯಾವುದೇ ಆಟದ ಮೈದಾನವಿಲ್ಲದೆ, ತವರಿನ ಹೊಲದಲ್ಲೇ ಅವರು ಬದುಕು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಈ ದೃಶ್ಯವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಆಟವಲ್ಲ, ಅದು ನೆಲದ ಜ್ಞಾಪಕ, ನೆನೆಯುವ ನಂಟು, ತುಳುನಾಡಿನ ನಿಜವಾದ ಮಣ್ಣುಮೆಣಸು. ಇಂದು ಆಟ, ನಾಳೆ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ.

ರಾಮ್ ಅಜೆಕಾರು ಕಾರ್ಕಳ